Czy moje lustro może kłamać?

Chwila minęła od ostatniego wpisu, moja głowa potrzebowała się uspokoić, ale też przyswoić fakt, że ostatnio co napiszę to jest jakieś takie – dziwnie poważne. Napisałam tekst o studiach? Super, okładkowy, badania terenowe, rozmowy, poważna krytyka treści, ale też i pochwały.

Poznałam ostatnio kogoś takiego jak ja. To dziwne, widzieć osobę, która potrafi kończyć moje zdania. To lekko przerażające, kiedy wiem, co powie osoba siedząca koło mnie po tonie jej wypowiedzi. Jak to się można zdziwić na lektoracie z angielskiego czasami. Jakie znajomości się rodzą.

Chciałabym iść do przodu, mam takie pragnienie, duże pragnienie. Chciałabym się rozwijać, a cały czas mam wrażenie, że największe szanse już mnie minęły i że teraz czeka mnie już tylko dosadność codzienności. Może to przez to, że dostałam dziś zaliczenie pierwszego semestru seminarium licencjackiego? A przecież jestem młoda, powinnam mieć wrażenie, że życie stoi przede mną otworem i że je podbiję. Czy to nie my mamy być właśnie TYM pokoleniem? Czy to nie ja mam być właśnie TĄ osobą?

Swoją drogą – czytając to, co już napisałam zwróciłam uwagę na stwierdzenie “a przecież jestem młoda”. Czy potrzebuję potwierdzenia dla tego zdania? Czy czai się we mnie jakaś dziwna ociężałość, która pozwala mi wierzyć, że jakimś trafem nie jestem tak młoda jak mi się wydaje?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s